Lekker Koese Lytse Boef
01.02.2023 tot 16.02.2023
In deze bontgekleurde en rauw gevatte video-installatie van Berber Struiksma worden sprookjes met licht en textiel helemaal uitgekleed. Het sprookje van de mode-industrie is als eerste aan de beurt. De mode-industrie lijkt afhankelijk van een bepaalde mate van pretentie; is die echt nodig of is er een alternatief? Met haar doe-het-zelf ethos steekt Berber de draak met deze pretentie en gaat ze op zoek naar een alternatief.
De felgekleurde projecties, op hergebruikt textiel en papier, brengen karakters voort die zich net zoals computervirussen in je computer nestelen, zich nestelen in onze realiteit. Berbers karakters maken hun eigen sprookje met een nieuwe hiërarchie: komt dat zien, komt dat zien.
Ontwerp poster: Hannes Schievink
Berber Struiksma is vers afgestudeerd van de HKU op fashion design te Utrecht (2023) waar haar afstudeerwerk ‘The fool who planted the baked potatoes’ de nodige aandacht kreeg en werd gewaardeerd met de HKU Prijs gemeente Utrecht.
Berbers werkmethode is verwikkeld met haar ethos waar hergebruik een belangrijke pijler is. Niet alleen hergebruikt ze bestaande voorwerpen om een nieuw beeld mee te maken, Berber maakt er haar kracht van om vanuit oud werk nieuw werk te maken. Zowel textiele als digitale onderdelen van oude installaties vinden nieuw leven in nieuwe contexten en maken ontwikkelingen door.
Berber toont een nieuw werk bij RAAMH getiteld ‘Lekker Koese Lytse Boef’
In dit werk legt Berber het sprookje van de mode-industrie ten ruste, of juist de mode-industrie zelf? Het instoppen van deze ‘lytse boef’ wordt bijgewoond door personages die als schimmen of zelfs geesten hun laatste eer bewijzen aan dit schepsel. Wat is de stemming? Een van rouw of een van opluchting? Zullen we zonder kunnen of gaan we het missen? Wordt er een grafrede gebracht of een toost uitgebracht?
Door Jurre Huitema
Kunst heeft pas betekenis als het gezien wordt. Kunst wordt voor mij interessant wanneer alle drempels en hindernissen worden weggehaald. Wanneer je als persoon of als groep in aanwezigheid kan zijn van het kunstwerk en je kan verhouden tot het kunstwerk. Op welke manier dit zich ook uit. De drijvende kracht achter deze ontmoetingen is nieuwsgierigheid. Met Lekker Koese Lytse Boef, heeft RAAMH gekozen om met bonte kleuren, rauwe beeldtaal en aanwezige videoprojecties je aandacht te richten en nieuwsgierigheid te wekken. Vanuit mijn rol als curator van RAAMH hoop ik drempelloze ontmoetingen tussen kunst, cultuur en kijkers te faciliteren, of deze ontmoeting nu gepland was of pure toeval.
‘Lekker Koese Lytse Boef’ van Berber Struiksma probeert het sprookje van de mode-industrie uit de doeken te doen. Een industrie die op bijna Disney-schurkachtige proporties kleding en accessoires blijft uitspuwen. De tijd dat er te weinig in de wereld is, is voorbij. Al houdt deze schurk, onze Lytse Boef, deze fabel graag in stand. Dat er altijd maar meer moet komen. Maar waar een schurk is, is ook een held. De kunstwerken van Berber zijn volledig gemaakt van hergebruikte materialen, kleding, stof, speelgoed, ornamenten en accessoires. De werkmethode en ethos van Berber en de thematiek van deze installatie bij RAAMH gaan naadloos in elkaar over.
Lopend door de Haniasteeg word je onthaald door een samengesteld gezelschap van kabouters, poppenkoppen, grimasendse maskers, kostuums en de figuur van een gehoorde persoon (de Lytse Boef). Het maakt al snel duidelijk dat de vrolijke kleuren die op het eerste gezicht je tegemoet komen een zoet lokkertje zijn. De Lytse Boef die op de grond ligt is de hoofdpersoon en alle andere figuren lijken wel als toeschouwers er omheen te zijn gaan staan. Ook de projecties en de schermpjes lijken wel als verschijningen, als geesten die deze gelegenheid bijwonen.
Als dit een sprookje is, dan wil ik het niet graag voor het slapengaan hebben gehoord. Maar dat is het toch, een sprookje. Een sprookje waar menige mensen in geloven en maar half van snappen wat voor schade het aanricht.
Berber wil deze schurk, liefkozend de Lytse Boef genoemd, ten rusten leggen. Niet een sprookje voor het slapen gaan, maar een sprookje dat mag gaan slapen. En als het aan Berber ligt nooit meer wakker wordt. Maar wat betekent dit voor ons? Onze maatschappij is inmiddels verslaafd geraakt aan dit sprookje en kan zich eigenlijk amper voorstellen hoe de wereld eruitziet zonder massaproductie. Is deze video-installatie van Berber een voorbeeld van hoe het ook kan? Of de wereld waar we afscheid van nemen? Zal de tijd het ons leren of ons een lesje leren?
Voor antwoorden op deze vragen en meer kun je zelf op onderzoek uit gaan.