Leaking, sponging, sloshing, dripping
23-02-2024 t/m 08-03-2024
Tactiel vormgegeven kunstwerken. Organisch in stijl en fluïde van karakter. Waar ook een ambigue symboliek in schuil gaat. Al snel heb je het in de gaten. Hier worden grote vragen gesteld. maar geen geschreeuwde standpunten. Juist wordt je kalm gevraagd om na te denken. Wat zijn we? En hoe zijn we? Waar komen we vandaan? En waar gaan we heen? Noa Zuidervaart is bezig met hoe we naar elkaar en de wereld om ons heen kijken en hoe we elkaar begrijpen. Door aan te nemen dat het hoofdaspect van ons bestaan is dat we uit water bestaan, kunnen we ook op een andere en meer verbonden manier naar andere organismen kijken waarmee we deze wereld delen.
Ontwerp poster: Hannes Schievink
Noa Zuidervaart is afgestudeerd aan ArtEZ in Zwolle voor Illustratie en design (2021) EN heeft daarna bij Kunstpodium T in Tilburg een Apprentice Master Programma afgemaakt (2022). In 2023 won Noa de Jan Naaijkensprijs, uitgereikt door Kunstpodium T. RAAMH is heel blij dat we Noa in Leeuwarden een podium kunnen bieden. Noa werkt graag in samenwerkingen. Ook dit project is een uitkomst van Noa’s nieuwsgierigheid naar anderen, hun werkwijzen en kwaliteiten. Ook voor dit project is Noa samenwerkingen aangegaan.
Bij RAAMH toont Noa een nieuwe kunstfilm die de verbintenis van organismen onderzoekt door water en ons bestaan uit water als centraal gegeven te zien. De film wordt getoond met en ondersteund door een installatie bestaand uit attributen uit de film. Het werk vraagt van de kijker om zich voor te stellen dat we ons op een andere manier kunnen verhouden naar onze directe en indirecte leefomgeving. Wat gebeurt er als we een meer fluïde opvatting over onszelf erop na laten? En we zouden kijken naar die gelijken in andere organismen om ons heen? Als we allemaal slechts zakken water zijn, wat maakt ons dan belangrijk?
Opening: 23-02-2024 om 16.30
Te zien: 23-02-2024 tot en met 08-03-2024
Openingstijden: Van 15.00 tot 20.00 uur
Fotografie: Natalia Balanina
Vanuit mijn rol als curator van RAAMH hoop ik drempelloze ontmoetingen tussen kunst, cultuur en kijkers te faciliteren, of deze ontmoeting nu gepland was of pure toeval. Kunst heeft pas betekenis als het gezien wordt. Kunst wordt voor mij interessant wanneer alle drempels en hindernissen worden weggehaald. Wanneer je als persoon of als groep in aanwezigheid kan zijn van het kunstwerk en je kan verhouden tot het kunstwerk. Op welke manier dit zich ook uit. De drijvende kracht achter deze ontmoetingen is nieuwsgierigheid.
Als ik in de avond de steeg passeer, knalt de groene gloed uit de exporuimte de steeg in. Van een afstand kan je zien dat er weer wat in RAAMH te zien is, dat er licht brandt. Ik stap voor het raam en kijk naar binnen. De eerste associaties zijn met sciencefiction-laboratorium. De groene verlichting laat doen lijken alsof hier iets organisch wordt gekweekt in een reageerbuis. Het scherm voor mij laat organisch afwisselend verschillende tinten groen zien alsof het kweekproces wordt gemonitord.
Totdat de openingsscène van de kunstfilm start. We zien een duinlandschap. De wind waait, de zee is dichtbij. Zandduin kust is een van de meest veranderlijke landschappen. Een landschap dat gevormd wordt door hoe wind en water duwen en trekken aan zand en dat zand op zijn plaats gehouden kan worden door de planten en dieren die er willen leven.
Twee personen betreden het landschap en gaan zich ertoe verhouden. De personen zijn er en dat is wat ze doen. Het zou zomaar kunnen dat het de eerste of wel de laatste mensen zijn die hier ooit zijn. In hun hand houden ze een schelp-achtig kunstvoorwerp dat wordt gebruikt om het water op te scheppen of de wind te horen. Een ondertiteling geeft cryptische aanwijzingen van de verteller in kern worden. De rode draad, of eerder gezegd de groene straal, is dat dit kunstwerk over water gaat. De verteller heeft het over ontstaan en groeien, over hoe we allemaal gevuld zijn met water. We zijn allemaal zakken water.
De twee personen komen bij een slenk in het duinlandschap en een van hen doet de schoenen en sokken uit om zo in het water in te stappen. Weer lijkt dit te onderstrepen dat water een lichamelijk iets is, dat we daar geen stof of leer, niks buiten lichamelijks tussen willen laten komen. De persoon in de slenk zoekt de bodem af en vindt keramische tableaus met organische vormen en figuren er op. Ze lijken wel achter gelaten, als achter gelaten kennis van een vroeger volk.
Als je de blik van het scherm af laat gaan en installatie bij langs kijkt. Zie je de herkenbare attributen uit de film, de schelp, de tableaus, het zand en de rand van het scherm is gedecoreerd met de organische onderdelen waarmee de verteller figuur is vormgegeven in de film. De hele installatie is met oog voor detail en tactiliteit vormgegeven. Als het ware door Noa’s zachte, aandachtige handen gekneed.
Er wordt hier in dit werk wel degelijk iets gekweekt, er wordt bewustzijn gekweekt. Dat wij, wij allemaal, alle organismen die hier op deze wereld leven, bestaan uit water. Dat is onze grote overeenkomst, dat is wat ons allemaal verbindt. En dat, die kennis, is het kweken waard.