‘Spin of de tafel’
27-02-2026 t/m 24-04-2026
RAAMH presenteert ‘Spin of de Tafel’, een expositie over het bijzondere vermogen om het gewone te herkennen. Dat is waar het werk van de kunstenaars Lieve van Loon en Suzanne Pruiksma met elkaar verbindt. Een gevoeligheid voor het alledaagse en het zoeken naar geborgenheid in je eigen woonruimte ontmoeten elkaar in deze expositie. Waar RAAMH eerder één kunstenaar presenteerde, is nu het werk van twee kunstenaars te zien op drie openbare locaties in de binnenstad van Leeuwarden. Naast de locatie in de Haniasteeg strekt deze expositie zich uit tot Visit Leeuwarden en VHDG op het Naauw. In onze oude vertrouwde RAAMH-locatie onder het dak van popcentrum Neushoorn bevindt zich een installatie met werk van beide deelnemende kunstenaars.
De wandelende opening vond plaats op 27 februari. We begonnen om 19.00 uur bij Visit Leeuwarden, liepen naar VHDG en sloten af met een drankje bij Neushoorn.
Ontwerp poster: Hannes Schievink
Fotografie: Natalia Balanina
Lieve van Loon, De vervorming van het alledaagse
Visit LWD, Heer Ivostraatje 1
Door het raam kijken we naar binnen. Peren zijn met elkaar in gesprek en kijken elkaar verliefd in de ogen. Jij, als voorbijganger, bent eventjes onderdeel van hun samenzijn. Schuif je stoel aan en vraag een peer hoe het met hem gaat. In deze installatie word je uitgenodigd om momenten van samenkomen en verbondenheid op te zoeken waarin er aandacht mag zijn voor elkaar.
Lieve studeerde in 2024 af aan de Kunstacademie Minerva in Groningen. Ze gebruikt keramiek, glas in lood, schildertechnieken en houten objecten om het alledaagse bijzonder te maken. Alledaagse voorwerpen uit het huiselijke interieur worden vervormd en uit verband getrokken tot nieuwe vormen en composities. Met deze installaties lokt Lieve een herwaardering en nieuwsgierigheid naar herkenbare vormen uit.
Fotografie: Natalia Balanina
Suzanne Pruiksma, Mag ik dat ook
VHDG, Naauw 6-8
Toen Suzanne uit huis ging, in een kleine studentenkamer belandde en weinig ruimte had om te schilderen, begon ze met haken en breien. Weinig contact met haar huisgenoten en een kille sfeer in het huis maakten dat Suzanne het gezelschap van de spinnen meer ging waarderen. Waar ze de achtpotigen eerst snel uit haar kamer bezemde, werden het al snel vrienden die net als Suzanne wandkleden in haar kamer aan het haken waren.
Suzanne studeert aan de Academie voor Popcultuur in Leeuwarden. Haar werk is tactiel, gevoelig en geladen. De wandkleden van Suzanne verschuilen tedere emoties achter een stoere beeldtaal. Grillige vormen en woorden vol verlangen zitten gevangen in het draad van Suzanne’s wandkleden en geven een kijkje in haar wereld.
Fotografie: Natalia Balanina
Curators view “Spin op de tafel” door Jan Herman de Boer & Jurre Huitema
De nieuwe richting die RAAMH na 10 exposities en vijf jaar inslaat, zorgt ervoor dat we over schaal nadenken. Meer locaties, meer partners, meer mensen betrokken bij het project. Stiekem dromen we al over RAAMH-exposities verspreid over tientallen ramen in de binnenstad, maar in dit dromen over schaalvergroting is het heel belangrijk om niet uit het oog te verliezen welke kleine dingen nu juist zo goed werken en het waard zijn om uitvergroot te worden. RAAMH als spin in het web van samenwerkingen verspreid door de stad, soms afwachtend, dan weer klaar om toe te slaan als zich een kans aandient. Curatoren Jurre en Jan Herman blikken terug op de expositie ‘de Spin of de Tafel’
Jurre:
Voor mij is het altijd interessant om na te gaan waarom we voor een bepaalde expositie hebben gekozen. Nu ‘Spin of de tafel’ al een poosje de stad siert, lijkt het me goed om onze motivatie voor juist deze expositie aan ons publiek uit te leggen. Daarbij staan we voor een uitdaging. Al hebben we bij alle voorgaande RAAMH-exposities ook samengewerkt, Jan Herman en ik hebben niet eerder met z’n tweeën echt als co-curatoren opgetreden. Je zal me vast toestemmen dat dit vraagt om een andere vorm van schrijven dan onze lezers van ons gewend zijn in onze ‘curator’s view’.
Jurre:
Jurre: In mijn optiek gaat deze expositie ook over het bespreekbaar maken van en het zoeken naar geborgenheid, naar het gevoel van ‘thuis’ in je eigen huis. En bijzonder genoeg hebben we twee kunstwerken gevonden van twee kunstenaars die dit onderwerp belichten door middel van antropomorfisme: het toekennen van menselijke eigenschappen aan niet-menselijke dieren of voorwerpen. De peren van Lieve en de spin van Suzanne worden menselijke eigenschappen zoals verliefdheid en een gevoel van samenzijn. In het geval van de peren en een spin die comfortabel zit in haar eigen web en vel, terwijl Suzanne daarnaar zocht.
Zo’n interessant gegeven is dat we ons als mensen comfortabeler voelen bij objecten of dieren door er bijvoorbeeld een naam aan te geven. Denk bijvoorbeeld aan huisdieren. Ik vraag me altijd af of het gemak en comfort dat het ons geeft komt doordat we dieren en objecten vermenselijken, of omdat we onszelf ‘verdierlijken/verobjectiseren’, bij wijze van spreken. Mens zijn is best moeilijk, en het is soms wel fijn om te beseffen dat er ook andere levensvormen zijn die niet lijken te stoeien met onze emoties.
Jan Herman:
Zeker! Daarom deze curators view in deze nieuwe vorm.
Misschien is de eettafel wel kenmerkend voor RAAMH, menselijk en gastvrij. Dat hopen we in ieder geval te zijn, al begrijpen we ook best dat het kan voelen alsof je door een glazen raam op afstand wordt gehouden van wat zich binnen afspeelt (iets wat niet alleen bij raamexpositieprojecten, maar ook in de bredere kunstwereld speelt).
RAAMH wordt geweldig geadviseerd, zoals alleen een kunstruimte geadviseerd kan worden door de twee kunstenaars die hun werk tonen in ‘De spin of de tafel’. Suzanne doet dit door de schaduw van de spin in de hoek van haar kamer uit te vergroten in het werk ‘Mag ik dat ook’ en Lieve van Loon door het huiselijke tafereel uit te vergroten door te spelen met bekende objecten in vreemde vormen. De waarheid over het grotere geheel is altijd te vinden in het kleinste onderdeel.
Suzanne Pruiksma
Jurre:
Andere observaties en associaties die ik heb met het werk van Suzanne zijn de bijna gothic/gotische beeldentaal die verwerkt zit in deze spin. Het zien van een grote spin roept bij mij direct associaties op met bijvoorbeeld Shelob in The Lord of the Rings of Aragog uit Harry Potter. Maar waar deze twee monsterlijke spinnen als gevaarlijke, onpartijdige, toch vraatzuchtige monsters te boek staan. Lijkt de spin van Suzanne juist ongewenste gevoelens te sussen of te verjagen, zoals de grotesken vroeger waren bedoeld om de duivels te verjagen die de kerk probeerden binnen te dringen. Daarbij moet gezegd worden: wat een enorm geslaagde locatie-invulling, weer, zeg! Een grote spin die zo ergens in de steeg haar web heeft hangen, spreekt me super tot de verbeelding.
Jan Herman:
Grote gevoelens in het werk van Suzanne: eenzaamheid, heimwee en je niet thuis voelen, kroppen zich allemaal op en verzamelen zich in de hoek van haar kamer waar een spin ongezien een eigen huisje aan het spinnen is. Suzanne voelt zich gesterkt door de spin en net zoals de spin ruimte mag innemen in haar huis, mag zij dat zelf ook! Verborgen in haar kleine, achtpotige huisgenoot ligt een waarheid die veel groter is. Suzannes werk is groot, zo groot zelfs dat we compleet onderschat hadden hoe groot het was. Oorspronkelijk zou Suzannes werk getoond worden bij VHDG op het Nauw, maar tijdens de eerste opbouwdag besloten we toch te gaan schuiven met het expositieplan om het werk de ruimte te geven die het nodig heeft. Als de kleine spin in de hoek van Suzannes kamer ruimte mag innemen, dan mag de enorme spin die Suzanne haakte dat ook.
Lieve van Loon
Jurre:
Zoals je van mij weet is het huiselijke en hoe wij interieurs vormen en hoe die ons dan op hun beurt weer vormen een thema dat ik bijzonder interessant vind. Het deconstructeren en dan weer in elkaar zetten van huiselijke vormen hou ik me ook in mijn eigen artistieke praktijk mee bezig. Hoe Lieve dit doet, geeft mij weer een nieuwe inkijk in dit onderwerp en de redenen waarom je deze thematiek zou willen aangrijpen. Wat ik met name aangenaam aan haar werk vind, is dat ze op deze manier de mogelijkheid heeft gevonden om allerlei door haar beoefende technieken in te zetten: tekenen, schilderen, sculptuur, keramiek, glas-in-lood, zonder dat het geforceerd overkomt. Je kunt in haar installatie deze verschillende technieken en materialen naast elkaar vergelijken en afwegen.
Jan Herman:
Er gebeurt een hoop rond de keukentafel; in de huiselijke sfeer ontstaan toekomstplannen, maar huiselijkheid kan ook vanzelfsprekend worden. Zelf houd ik er wel van als dingen rondom het huis voorspelbaar en tot op zekere hoogte vanzelfsprekend zijn. We leven in een wereld waar al genoeg onzekerheid is. Een plek die, hoe kort of lang dan ook, van jou is en die je kunt inrichten op een manier die past bij jouw leven, geeft rust. Door middel van prints aan de muur, handgemaakt keramiek in mijn kast en kleine sculptuurtjes in de boekenkast wordt mijn huis van mij. Deze raamvullende installatie van Lieve is geen kunst voor in huis; het is een huiselijk tafereel dat de basis vormt voor kunst en laat zien dat, ook als de gebruiksvoorwerpen die een huis ‘bruikbaar’ maken onbruikbaar zijn, er toch een onmiskenbare huiselijkheid uit spreekt.